ผญา คติสอนใจประจำวันที่ 19 มิถุนายน 2562:: อ่านผญา 
บ้านใกล้ป่าได้อยู่เฮือนเพ บ้านใกล้เซบ่ได้กินปลาแดก แปลว่า บ้านใกล้ป่าไม้ แต่เรือนผุพัง บ้านใกล้แม่น้ำ แต่ไม่มีปลาร้ากิน หมายถึง มีของดีมีค่า แต่ไม่รู้คุณค่า ไม่นำมาใช้ประโยชน์


  ล็อกอินเข้าระบบ  
ชื่อ ::
รหัสผ่าน::
*จำสถานะ
 
  โสเหล่เฮฮาสภาไนบักขามคั่ว  
  สิทธิของท่าน
1. สามารถอ่านกระทู้ อ่านความคิดเห็นได้ทั้งหมด ยกเว้นห้องโสกันฉันพี่น้อง
2. ไม่สามารถตั้งกระทู้ ตอบกระทู้แสดงความคิดเห็นได้
3. ไม่สามารถแก้ไขกระทู้หลัก และความคิดเห็น ที่ท่านโพสต์เอง
4. ไม่สามารถลบความคิดเห็นและกระทู้หลัก ที่ท่านโพสต์เอง
5. ไม่สามารถส่งรูปภาพ(ไม่เกิน100kb)ประกอบความคิดเห็น และไม่สามารถอัพโหลดรูปภาพ(ไม่เกิน50kb)
6. ไม่สามารถแก้ไขข้อมูลส่วนตัวของท่าน ไม่สามารถเลือกสไตล์เว็บไซต์ได้
7. ไม่มีรูปแทนตัว รวมถึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลง แก้ไขรูปแทนตัว
8. ไม่นับสถิติจำนวนการโพสต์

หมายเหตุ
1. ข้อความที่โพสต์ทั้งหมด เกิดจากการส่งโดยผู้อยู่ทางบ้าน ทางผู้ดูแลฯ มีหน้าที่คัดกรอง แต่ไม่100%
2. ทางผู้ดูแลฯ ขอสงวนสิทธิ์ในการเปลี่ยนแปลง แก้ไข หรือ ลบข้อมูล ตามพิจารณาเห็นสมควร

  หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 ตอบกระทู้  
  โพสต์โดย   20) ฟังนิทานก้อม หย่ำไนบักขามคั่ว  
  บ่าวโหงน    คห.ที่520) มนต์ตด  
  ศิษย์ใหม่ไร้วรยุทธ์

ภูมิลำเนา : กาฬสินธุ์
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 27 ต.ค. 2554
รวมโพสต์ : 2
ให้สาธุการ : 0
รับสาธุการ : 5,200
รวม: 5,200 สาธุการ

 
หนุมกำพร้า อาศัยกับหลวงตามาแต่เล็ก  จนเมื่อเป็นหนุ่ม จึงลาหลวงตาไปเรียนวิชาเพื่อหาเลี้ยงชีพ  โดยได้ไปเรียนวิฃา "มนต์ตด"  เมื่อกลับมาเล่าให้หลวงตาฟัง จึงถูกไล่ออกจากวัด โดยคิดว่าเป็นวิชาที่ไร้สาระ  หนุ่มกำพร้า ก็เร่ร่อนไปเรื่อยๆ จนถึงชายทะเล  เห็นคนมุ่งอยู่ที่เรือสำเภาพ่อค้าจีน เนื่องจากสำเภาเกยตื้น  นายสำเภาให้ลูกเรือไปป่าวประกาศหาผู้มีวิชามาช่วยคนแล้วคนเล่าก็ไม่สำเร็จ หนุ่มกำพร้า จึงอาสารับงาน บอกว่า "สำเภาแค่นี้ ข้อยตดใส่ครั้งเดียวก็เรียบร้อย"นายสำเภาได้ฟังล่ามแปลก็โกรธมาก แต่เมื่อระงัยอารมณ์ได้แล้ว  จึงแจ้งหนุ่มกำพร้าทราบว่า ถ้าช่วยเรือให้ออกทะเลได้จริง จะมอบสินค้าในเรือสำเภาให้ทั้งหมด
                หนุ่มกำพร้าได้ท่องมนต์และตดใส่เรือสำเภาอย่างแรง จนเรือสำเภา เคลื่อนออกจากหาดได้ จึงได้รางวัลเป็นสินค้าในเรือทั้งหมด
                 หนุ่มกำพร้าจึงกลายเป็นเศรษฐีในเวลาต่อมา...

          "เรียนอะไรก็ได้ แต่ต้องเรียนให้รู้จริง"

 
 
สาธุการบทความนี้ : 279 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  27 ต.ค. 2554 เวลา 13:59:54  
        offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  อีเกียแดง {แห่งรัตติกาล}    คห.ที่521)  
  อนุเซียนผู้อมตะ

ภูมิลำเนา : บุรีรัมย์ @ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 07 เม.ย. 2552
รวมโพสต์ : 5,431
ให้สาธุการ : 4,145
รับสาธุการ : 9,150,920
รวม: 9,155,065 สาธุการ

 
คุณบ่าวโหงน:
หนุมกำพร้า อาศัยกับหลวงตามาแต่เล็ก  จนเมื่อเป็นหนุ่ม จึงลาหลวงตาไปเรียนวิชาเพื่อหาเลี้ยงชีพ  โดยได้ไปเรียนวิฃา "มนต์ตด"  เมื่อกลับมาเล่าให้หลวงตาฟัง จึงถูกไล่ออกจากวัด โดยคิดว่าเป็นวิชาที่ไร้สาระ  หนุ่มกำพร้า ก็เร่ร่อนไปเรื่อยๆ จนถึงชายทะเล  เห็นคนมุ่งอยู่ที่เรือสำเภาพ่อค้าจีน เนื่องจากสำเภาเกยตื้น  นายสำเภาให้ลูกเรือไปป่าวประกาศหาผู้มีวิชามาช่วยคนแล้วคนเล่าก็ไม่สำเร็จ หนุ่มกำพร้า จึงอาสารับงาน บอกว่า "สำเภาแค่นี้ ข้อยตดใส่ครั้งเดียวก็เรียบร้อย"นายสำเภาได้ฟังล่ามแปลก็โกรธมาก แต่เมื่อระงัยอารมณ์ได้แล้ว  จึงแจ้งหนุ่มกำพร้าทราบว่า ถ้าช่วยเรือให้ออกทะเลได้จริง จะมอบสินค้าในเรือสำเภาให้ทั้งหมด
                หนุ่มกำพร้าได้ท่องมนต์และตดใส่เรือสำเภาอย่างแรง จนเรือสำเภา เคลื่อนออกจากหาดได้ จึงได้รางวัลเป็นสินค้าในเรือทั้งหมด
                 หนุ่มกำพร้าจึงกลายเป็นเศรษฐีในเวลาต่อมา...

          "เรียนอะไรก็ได้ แต่ต้องเรียนให้รู้จริง"


มาตดคักตดแนแท้ครับ เอาจนเรือเคลื่อนยุดว่าซ้าน
ข้องใจอยู่ว่าความแรงออกมาขนาดนี้แล้ว เสียงกับกลิ่นสิอยู่ในระดับได๋สั่นเด๊ะ
    

 
 
สาธุการบทความนี้ : 383 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  03 พ.ย. 2554 เวลา 18:55:11  
      MySite  offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  บ่าวแก่นนคร    คห.ที่522)  
  ผู้เยี่ยมยุทธ์

ภูมิลำเนา : ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 23 ก.ย. 2551
รวมโพสต์ : 317
ให้สาธุการ : 215
รับสาธุการ : 423,270
รวม: 423,485 สาธุการ

 
คุณอีเกียแดง {แห่งรัตติกาล}:
คุณบ่าวโหงน:
หนุมกำพร้า อาศัยกับหลวงตามาแต่เล็ก  จนเมื่อเป็นหนุ่ม จึงลาหลวงตาไปเรียนวิชาเพื่อหาเลี้ยงชีพ  โดยได้ไปเรียนวิฃา "มนต์ตด"  เมื่อกลับมาเล่าให้หลวงตาฟัง จึงถูกไล่ออกจากวัด โดยคิดว่าเป็นวิชาที่ไร้สาระ  หนุ่มกำพร้า ก็เร่ร่อนไปเรื่อยๆ จนถึงชายทะเล  เห็นคนมุ่งอยู่ที่เรือสำเภาพ่อค้าจีน เนื่องจากสำเภาเกยตื้น  นายสำเภาให้ลูกเรือไปป่าวประกาศหาผู้มีวิชามาช่วยคนแล้วคนเล่าก็ไม่สำเร็จ หนุ่มกำพร้า จึงอาสารับงาน บอกว่า "สำเภาแค่นี้ ข้อยตดใส่ครั้งเดียวก็เรียบร้อย"นายสำเภาได้ฟังล่ามแปลก็โกรธมาก แต่เมื่อระงัยอารมณ์ได้แล้ว  จึงแจ้งหนุ่มกำพร้าทราบว่า ถ้าช่วยเรือให้ออกทะเลได้จริง จะมอบสินค้าในเรือสำเภาให้ทั้งหมด
                หนุ่มกำพร้าได้ท่องมนต์และตดใส่เรือสำเภาอย่างแรง จนเรือสำเภา เคลื่อนออกจากหาดได้ จึงได้รางวัลเป็นสินค้าในเรือทั้งหมด
                 หนุ่มกำพร้าจึงกลายเป็นเศรษฐีในเวลาต่อมา...

          "เรียนอะไรก็ได้ แต่ต้องเรียนให้รู้จริง"


มาตดคักตดแนแท้ครับ เอาจนเรือเคลื่อนยุดว่าซ้าน
ข้องใจอยู่ว่าความแรงออกมาขนาดนี้แล้ว เสียงกับกลิ่นสิอยู่ในระดับได๋สั่นเด๊ะ
    


สืบทราบมาว่าที่จริงแล้วนายสำเภาเมื่อเรือออกทะเลยได้กะคิดเบี้ยวบ่จ่ายตามที่ตกลงกันไว้  แต่ด้วยกำลังลมตดอันมหาศาลเฮ็ดให้มีต่อนไปแปดนำสินค้าเป็นจำนวนมาก นายสำเภาทนบ่ได้เลยได้เก็บถิ่ม  เป็นอันสินค้าเหล่านั้นกะเสร็จหนุ่มกำพร้า คือเก่า

 
 
สาธุการบทความนี้ : 414 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  08 พ.ย. 2554 เวลา 19:30:01  
        offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  บ่าวชัยเมืองอุดร    คห.ที่523) หาหัวหน้าเผ่า  
  ศิษย์น้อง

ภูมิลำเนา : อุดรธานี
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 14 ก.ค. 2550
รวมโพสต์ : 31
ให้สาธุการ : 0
รับสาธุการ : 108,660
รวม: 108,660 สาธุการ

 
  เมื่อสมัยแต่กี้ยังมีชนเผ่าอยู่เผ่าหนึ่งเมื่อหัวหน้าเผ่าคนเก่าเหมิดวาระลงกะเลยได้มีการคัดเลือกหัวหน้าเผ่าคนใหม่ซึ่งคุณสมบัติต้องมีความเป็นผู้นำ จิตใจแน่วแน่บ่หวั่นไหวต่อแรงเสียดทาน และแรงยั่วยุรวมทั้งบ่มัวเมากิเกสตัณหา โดยการทดสอบคุณสมบัติข้อสุดท้ายบรรดาผู้สมัครในหมู่บ้านซึ่งเป็นผู้ชายจะถืกทดสอบโดยการจับมัดมือไข้วหลังกับเสาแล้วให้ผู้หญิงที่สวย เซ็กซี่ที่สุดเท่าที่จะหาได้ในเผ่านั้นนุ่งน้อยห่มน้อยมายั่วยวนบรรดา พุบาว พุเฒ่าที่เข้าทำการทดสอบ โดยที่บรรดาผู้สมัครจะมีกลองใบเล็กๆผูกไว้กับเอวส่วนด้านหนังกลองจะจ่ออยู่กับ........ของบรรดาผู้เข้ารับการคัดเลือกทุกคน
   หลังจากที่เหล่าสาวงามได้เริ่มวาดลวดลายยั่วสวาท การทดสอบก็เริ่มขึ้น  เสียงกลองดัง ตึงๆๆๆๆๆๆๆจากแรงกระแทกของไม้ตีชนิดพิเศษของผู้เข้าทดสอบ แต่มีอยู่คนนึงที่ยังยืนอยู่อย่างสงบ สำรวม และบ่มีแม้เสียงกลองที่จะดังออกมาจากเอวของเขาแม้แต่นิดเดียว จนปฏิบัติการยั่วสวาทของบรรดาสาวๆจบลง
  เหล่าบรรดาคณะกรรมการและสักขีพยานตลอดจนคนในชนเผ่าต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจที่จะได้ผู้นำชนเผ่าคนใหม่ "เอ้...พวกเฮาได้หัวหน้าเผ่าคนใหม่แล้วเด้อ......วาซั่นวา" แต่พอแก้มัดและเอากลองที่แขวนอยู่ที่แอวของหมอนั้นออกทุกคนก็ต้องผิดหวังเพราะสิ่งที่เจอก็คือ .....หนังกลองมันขาดไปแล้ว.....(ถึงว่าเป็นหยังเสียงมันบ่ดัง).......อิอิ

 
 
สาธุการบทความนี้ : 422 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  19 พ.ย. 2554 เวลา 01:55:42  
        offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  ซะนีน้อย    คห.ที่524)  
  ศิษย์ใหม่ไร้วรยุทธ์

ภูมิลำเนา : สกลนคร
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 29 ก.พ. 2555
รวมโพสต์ : 7
ให้สาธุการ : 0
รับสาธุการ : 13,580
รวม: 13,580 สาธุการ

 
คุณบ่าวชัยเมืองอุดร:
                             มือนี้บ้านบ่าวชัยมีหมอลำเด้อ
    คณะมุนอุ้ยปุ้ยบันเทิงศิลป์ผุ่นแหล่ว หลวงพ่อเพินถูกหวยเลยจ้างหมอลำมาให้เบิง 2500
ช่วงนี้งานน้อยเท่าใหร่ก็เอาไว้ก่อนเสร็จจากงานนี้จะไปหาลำขอข้าว
                      ยายทองปานแม่สาวก้อมนั่นแหละ เพินไปขายบักถั่วดินต้ม(ถั่วลิสง)อยู่ข้างฮ้านหมอลำสั่นแหล่วล่ะ
ขายบ่ค่อยได้ดอกเด็กน้อยพูบ่าวมันกะไปเฝ้าร้านที่มีพูสาวเหบิด ยายทองปานนั่งเบิงหมอลำควันขี้ตะเกียงเข้าดัง(จมูก)จนแหล่เอ้นเอ้นกะยังบ่ได้ขายพอจอก
   บาดนี่หมอลำพวมตกหม่องโศกสั่นแหล่วล่ะยายทองปานกะบ่อหัวซาถั่วดินต้มสั่นแหล่วเพินคา
แต่เบิงนางคำกอง กับทิดเรวัตตะ ในท้องเรืองหมอลำอยู่ นั่งเบิงกะบ่เอาตีนสิ่นสั่นแหล่วล่ะ
เด็กน้อยพูบ่าวขี้ดื้อมันเดินผ่านมามันกะจักสิบอกจังได๋มันกะเลยลักกินบักถั่วดินต้มยายทองปานนั่น
แหละแล้วกะโยนเปลือกบักถั่วดินเข้าไปในป่องสิ่นยายทองปานเผืือเพินสิฮู้เมือคีงสั่นดอกหวา
  แต่ปานนั้นยายทองปานกะยังบ่ฮู้โตเจ้าของอยู่แหมเด็กน้อยมันกินบักถั่วดินจนสิเหบิดถาดแล้ว
ยายทองปานกะยังบ่ฮู้เมือ เพินคาแตเบิงทิดเรวัตตะนำง้อนางคำกอง...............................
......บาดนี้หมอลำตกวางเต้ยพุ่นล่ะเพินจังงวกมาเบิงถาดบัดถั่วดินเจ้าของ
              "เอ๋า แมนพูได๋มาซะมะจังไรไฟไหม้มาลักกินบักถั่วดินกูน้อบาดหนิ
              ถิ่มเปลือกซะซายหย่ายหยั่งอยู่แท้"วาซั่นยายทองปานนั่งจมอยู่คนเดียว บาดนี้เพินเลยลุกปองงองขึ้นเปลือกในบักถั่วดินในโตงสิ่นเพินกะขูโคบโลดแหล่ว เพินกะเลยวา "ป้าดโธ้ๆๆๆ กูกะว่าแมนไผมาลักกินบักถั่วดินจนเกือบเหบิด
บาดได๋แท้ อีข้ี่ข้า นี่ตัวหนิมาลักกิน มาซางแอบบ่อดีแท้น้อมึงหนิ" พะนะเพินนั่งก้มลงฮ่าย
ให้ของเจ้าของ "โอ้มึงยังสิมามาทะลึ่งแลบลิ้นปลิ้นตาใส่กูอีกเบาะกูบ่อแมนเซียวมึงเด้"
วาซ้าน ยายทองปานสูนบักใหญ่
         ฝ่ามือตบดัง"เพี้ย"ใส่ของเจ้าของเต็มแฮงจนเพินเยียวแตกเลยแหล่ว
   "มึงไห่ขึ้น มึงไห่ เฮ้ดหยัง มิด มิดเดี่ยวนี้ ลูกอีห่าหนิ" พะน้า พะนะ คนจังซี่กะมีน้อ
                                          

 
 
สาธุการบทความนี้ : 395 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  02 มี.ค. 2555 เวลา 07:14:57  
        offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  ซะนีน้อย    คห.ที่525)  
  ศิษย์ใหม่ไร้วรยุทธ์

ภูมิลำเนา : สกลนคร
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 29 ก.พ. 2555
รวมโพสต์ : 7
ให้สาธุการ : 0
รับสาธุการ : 13,580
รวม: 13,580 สาธุการ

 
บุ๊ย..นิทานอ้ายแต่ละเรียงคึมาคักแท่ะฮึ มวนหลาย ตลกหลายซะนิน้อยล่ะหัวน้ำตาไหลพุ่นเด้ะเดียวเนี่ย

 
 
สาธุการบทความนี้ : 0 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  03 มี.ค. 2555 เวลา 00:35:57  
        offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  จารย์เขียว    คห.ที่530)  
  ศิษย์น้อง

ภูมิลำเนา : สกลนคร
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 08 ก.ย. 2558
รวมโพสต์ : 43
ให้สาธุการ : 20
รับสาธุการ : 9,080
รวม: 9,100 สาธุการ

 
สุดยอดเลยครับ ขอคาราวะสำหรับการแชร์ข้อมูลนิทานก้อมของแต่ละท่านได้ประโยชน์สาระความรู้เกี่ยวกับนิทานและภาษาอีสานมากมายเลยครับ

 
 
สาธุการบทความนี้ : 103 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  13 ก.ย. 2558 เวลา 22:41:18  
    ภาษาอีสาน เซฟวัน อาหารอีสาน www  วัดถ้ำผาแด่น ลาบเนื้อ แกงขี้เหล็ก MySite  offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  aggie15    คห.ที่531)  
  ศิษย์ใหม่ไร้วรยุทธ์

ภูมิลำเนา : ศรีสะเกษ
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 30 พ.ย. 2561
รวมโพสต์ : 1
ให้สาธุการ : 0
รับสาธุการ : 0
รวม: 0 สาธุการ

 
ม่วนๆ

 
 
สาธุการบทความนี้ : 0 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  30 พ.ย. 2561 เวลา 14:38:21  
    www  MySite  offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  บ่าว ภูเม็ง    คห.ที่532) มาโง่คักแถ่  
  ศิษย์ใหม่ไร้วรยุทธ์

ภูมิลำเนา : ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 08 ม.ค. 2562
รวมโพสต์ : 3
ให้สาธุการ : 0
รับสาธุการ : 340
รวม: 340 สาธุการ

 
ลุงเชย บ้านอยู่ทางเมือง ขอนแก่น พุ้นล่ะมีโอกาสดี ได้มาเยี่ยมลูกชายที่เฮ็ดงานเป็น ภารโรงอยู่โรงพยาบาลแถวๆ อนุสาวรีย์ชัย แต่ลูกชายเรากะเช่าแมนชั่นอยู่แถวๆประตูน้ำ
ก่อนสิออกไปเฮ็ดงานลูกชายกะกำชับ ลุงเชยว่า อย่าออกไปใสไกลเด้อ ระวังเขาสิต้มสิตุ๋น เอา
ลุงเชย...บอกลูกชายว่า บ่ต้องห่วง ส.บ.ม.ย.ห. พ่อมึงฉลาดปานเซียงเมี่ยงกลับชาติมาเกิด บ่อต้องห่วงลูก..ลุงเชย สำทับให่ลุกชายเรามั่นใจ
หลังจากกินข้าว สูบยาสบายใจแล้ว ลุงเชยกะย่างออก มาเบิ่งบรรยากาศ ของเมืองบางกอก เราย่างมาเรื่อยๆจนถึง ตึกใบหยก 2. ซึงช่งนั้นเป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทยเลยทีเดียว เราแหงนหน่าขึ้นนับชั้นของตึกไปเรื่อยๆ ในใจกะจ่มพึมพำ ว่า"ตึกอีหยังมาสูงคักแหน่แถ่ นับตั้ง30ชั้นแล้วยังบ่เบิ่ดอยู่" เราจ่มในใจ ขณะที่กำลังนับเพลินๆคิดเพลินๆอยู่นั้น กะมีกะทาชาย นายหนึ่งย่างมาทัก ลุงเชย เป็นสำเนียงภาคกลางว่า
กะทาชาย ; ลุงนับชั้นของตึกอยู่ใช่มั๊ย
ลุงเชย ตอบเสียงตะกุกตะกักแบบย้านๆว่า..คะ..คะ..คับ นับคับนับ
กะทาชาย: บอกว่า ลุงรู้มั๊ยการนับชั้นของตึกต้องเสียค่านับชั้นละ 50 บาท นะ ไม่ใช่นับฟรีๆ
ลุงเชย...ตกใจรำพึงรำพันในใจว่า ..ป้าดโธ่ บางกอกนี่ นับชั้นตึกกะเสียเงินตั้วนี้ เราคิดหาทางสิหลอกจ่ายเงินน้อยลง เรานับไปตั้ง30ชั้นถ้าจ่ายเต็มชั้นละ50บาทกะเป็นเงิน 1,500 บาทเลยทีเดียว
กะทาชาย: ถามลุงเชยว่า ลุงนับไปกี่ชั้นแล้วบอกมาตรงๆ
ลุงเชย: ยิ้มที่มุมปาก ก่อนสิบอกไปว่า 15 ชั้น คับ ผมต้องจ่าย 750 บาทนะครับ
กะทาชาย: บอกเสียงเข้มๆว่า เอ้าผมเชื่อลุง อย่าให้รู้นะว่า ลุงโกหก แล้วเขาก็รับเงินจากลุงเชยไป 750 บาท
หลังจากที่ กะทาชาย นายนั้นเดินลับตาไป ลุงเชยถึงกับเป้าปาก กำหมัดชูขึ้นฟ้า ปานกับบักลูกากู ยิงประตูได้
ในใจเรากะรำพึงรำพันว่า ใสว่าคนบางกอกฉลาดคักแถ่ เอาซะแท้ โง่คักแถ่ กูตั๋วส่ำนี้กะเชื่อ กูนับไปตั้ง30 ชั้น ต้องจ่าย 1,500 บาท
ตั๋วว่านับ 15 ชั้นมันกะเชื่อ..หึย..สมน้ำหน่าเฮียดเนาะ โง่คักแหน่...

 
 
สาธุการบทความนี้ : 20 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  08 ม.ค. 2562 เวลา 16:20:35  
        offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  bambamm22    คห.ที่533)  
  ศิษย์ใหม่ไร้วรยุทธ์

ภูมิลำเนา : นครพนม
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 03 มิ.ย. 2562
รวมโพสต์ : 1
ให้สาธุการ : 0
รับสาธุการ : 10
รวม: 10 สาธุการ

 
คุณมังกรเดียวดาย:
มีเด็กน้อยวัยรุ่นหมู่กันอยู่สี่คน คึดอยากกินต้มไก่แซบๆ แต่ว่าบ่มีไก่สิต้มเด้ กะเลยพากันไปลักไก่พ่อใหญ่ลามาโตหนึ่ง เอามาฆ่าหลกขนต้มอยู่ท่งนา ว่าซั่นเถาะ

บักอั่นนึงหลกขน สับไก่ บักอันนึงดังไฟ บักอั่นนึง หาของหอม เครื่องปรุงนำ บักอั่นนึงขึ้นต้นไม้เบิ่งต้นทาง ว่ามีคนย่างมาแถวนี้บ่ ว่าซั่นเถาะ

การลักขโมยของผู้อื่นนี่ มันบ่ดีเด้อ ซุมสี่ขี้ขโมยนี้ กะบ่ดีคือกัน จักแมนอยากกินแฮงน้อ หมู่เจ้ากะดาย ฮึ.....

ย่อนว่า เป็นไก่ที่ลักขโมยมานั่นล่ะ กะเลยพากันระแวง ย่านชาวบ้าน ย่านผู้อื่นมาเห็น กะยังว้ากะยังว่า กะเลยต้องให้ผู้นึงขึ้นต้นไม้เป็นยามนั่นล่ะ

หลังจาก จัดการเอาไก่ลงต้มในหม้อแล้ว ทั้งสามคน กะนั่งคองท่าอยู่ใต้ต้นไม้ อีกบักนึงกะอยู่เทิงต้นไม้ เด้

สามคนนั่งคุยกันเพลิน เสยอยู่ตี้ล่ะ

บักอยู่เทิงต้นไม้ เหลียวลงมาทางล่าง เห็นหม้อต้มไก่น้ำเดือดปุด ปุด... กะเลยสิฮ้องบอก ให้ซุมอยู่ทางล่างคนต้มไก่ ซั่นดอก เลาฮ้องอย่างแฮงว่า

“คน..คน..คน”

พวกอยู่ทางล่าง ได้ยินคำว่า “คน” ท่อนั่นล่ะ เข้าใจว่า “มีคนมา” พากันย่านถืกจับ กะเลย คว่ำหม้อต้มไก่ บับ แล้วกะฟ้าวแล่นหนี สะล่ะล่ะ

บักอยู่เทิงต้นไม้ เห็นซุมอยู่ทางล่าง แล่นหนี เข้าใจว่า “มีคนมา” กะเลย ฟ้าวลงต้นไม้ แล่นหนีนำก้นซุมนั้นไป

ซุมบักสามคน เห็นบักอยู่เทิงต้นไม้แล่นนำก้นมา กะยังเข้าใจว่า “มีคนมา” กะแฮ่งแล่นบ่หยุด

คนเทิงเหมิด แล่นหนีไปจนไกล ก๋าว่าบ่มีไผเห็นแล้ว กะเลยหยุดเซาเมื่อย...

บักอยู่เทิงต้นไม้ กะเลยถามว่า

“สูพากันแล่นหนีอีหยัง?”

“กะแล่นหนีคน นั่นแหล่ว”

“กูอยู่เทิงต้นไม้สูงๆ คือบ่เห็นมีไผมา”

“กะมึงเป็นคนฮ้องบอกตู ว่า คน คน บ่แมนตี้?”

“โฮ้ย...หมู่ฮาสูเอ้ย... กูบอกให้สูคนต้มไก่ เด้เดียวเนียะ...”

“โอย... สำมาเสียดายต้มไก่แท้ล่ะน้อ.... กูบ่น่างุมหม้อต้มไก่เลย..” พะน๊า...


ทั้งสี่ขี้ขโมย กะเลยบ่ได้กินต้มไก่จ้อย.... สะล่ะล่ะ.

    

คิดถึงบ้าน บาคาร่า

 
 
สาธุการบทความนี้ : 1 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  03 มิ.ย. 2562 เวลา 22:54:17  
        offline  ติดต่อหลังเวที  ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง ขึ้นบน ลงล่าง  
 
  สภาไนบักขามคั่ว   ตอบเต็มรูปแบบ || Quick Reply  
  หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50

  Quick Reply  
       
 
รายละเอียด*: 

ใช้ html ได้ 
(เฉพาะที่กำหนดให้) 

ใช้ bbcode ได้  
ใช้ space bar ได้  
(เฉพาะรายละเอียด) 


   กรุณาล็อกอินเข้าระบบก่อนครับ
 
   
 
     กฏกติกา มารยาท
 1. ขอความกรุณา ไม่โพสต์ข้อความประกาศโฆษณาขายของ หรือชักนำในเชิงธุรกิจ
 2. ขอความกรุณา ไม่โพสต์ข้อความหรือรูปภาพที่ขัดแย้งต่อศีลธรรมอันดี หรือนำไปสู่การทะเลาะวิวาท
 3. ขอความกรุณาไม่โพสต์ข้อความหรือรูปภาพที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงบุคคลอื่น หรือหมิ่นสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์
 4. การคัดลอกบทความของบุคคลอื่นมาโพสต์ กรุณาอ้างอิงที่มา เพื่อเป็นการให้เกีียรติ และเคารพในภูมิปัญญาของเจ้าของบทความ

 
       
   

Creative Commons License
ฟังนิทานก้อม หย่ำไนบักขามคั่ว --- เว็บบอร์ดอีสานจุฬาฯ