มิตรไมตรีเลิศล้ำ วัฒนธรรมอลังการ สืบสานตำนานทรงคุณค่า อีสานจุฬาฯร่วมใจอนุรักษ์

กระดานสนทนา ชมรมศิลปวัฒนธรรมอีสาน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
โสเหล่ เฮฮา กับสภาไนบักขามคั่ว

ตั้งกระทู้ใหม่
143) ร้อยกรองกวีกานต์ ร้อยกลอนกวีกัน
 คห.ที่68)


เพชรของชีวิต......
คือความสำเร็จ ในทางที่ถูกที่ดีงาม
ในหน้าที่การงาน ต่อครอบครัว
และต่อสังคมส่วนรวม.......

เพชรของคนตาบอด.....
คือความหวังเรืองรอง
ที่ต้องการมีดวงตาสว่างไสว
มองเห็นโลกนี้ที่สวยงามสดชื่น มีสีสรร
ราวดวงตาสวรรค์ที่ฟ้าประทาน
ให้ทุกผู้ที่โชคดี..มีวาสนา สัมผัสเห็นงามตามใจนึก....

เพชรในใจแม่..พ่อ..ผู้ก่อกำเนิด..
คือลูกรัก...ปานดวงใจ.........

เพชรในใจหนุ่มสาว...
คือความรัก ความสมหวัง
การได้ครองคู่อย่างอบอุ่นเป็นสุข
ด้วยความเข้าใจ อภัย กรุณา ตราบจนชีวีนี้จะหาไม่...

และเมื่อรัก
สิ่งสูงค่าที่อยากนำมาแทนใจ คือเพชร
รักมาก เงินมาก ไม่เดือดร้อน
ก็แสดงออกบอกรักด้วยค่าของเพชรมาก กะรัต...
รักมาก เงินน้อย ไม่พึ่งพาเพชรพลอย
ก็...ไม่ผิดอันใด...

เพราะ.
ใจดวงดีที่มั่นคงจงรัก
และเปี่ยมล้นด้วยเข้าใจกันและกัน
ย่อมมากค่าเท่าเพชรได้เฉกเช่นเดียวกัน
สำคัญที่ใจ.

ในจิต ในวิญญาณ ของผู้คนที่ทุกข์ตรม
คนดี มีน้ำใจ...ในสังคม
คือผู้ถือโคมเพชรพราวราวแสงจันทร์
นำทางชีวิตให้สว่างไสว..
เสริมกำลังใจให้ไม่ย่อท้อ...แพ้พ่าย....เงา
ชีวิตเราต้องมีแสงส่องนำทาง...จึงเห็นเงา
 คห.ที่69)


ระหว่าง"ความรัก"กับ"อากาศ"

เธอเลือกที่จะขาดสิ่งไหน

ไม่มีอากาศ ...ก็ไม่มีลมหายใจ

ไม่มีความรัก ยังหายใจได้..เหมือนทุกวัน

อากาศไม่ต้องเสาะแสวงหา

แต่ความรักจะได้มาต้องบากบั่น

อากาศได้มาง่ายๆ และมีอยู่มากมายร้อยพัน

ส่วนความรัก แม้เพียงฝัน..ก็สุขใจ

อากาศแทบไม่มีน้ำหนัก

ส่วนความรัก ใครก็เห็นว่ายิ่งใหญ่

อากาศ ไม่เคยสร้างความเสียใจ

หากความรัก ทำให้ต้องร้องไห้ มีน้ำตา

อากาศ ทำให้ทุกชีวิตดำรงอยู่

และความรัก ทำให้ลมหายใจทุกอณูมีคุณค่า

อากาศมองเห็นได้ยากด้วยสายตา

ส่วนความรัก เห็นด้วยตารู้ด้วยใจ

มีอากาศโลกก็เป็นอย่างที่เป็นอยู่

มีความรักโลกจะกลายเป็นสีชมพูหวานไหว

สำหรับอากาศ เข้า-ออกตามลมหายใจ

แต่ความรักหากมีไว้..ก็ไม่อยากสูญเสียไปสักนิดเดียว

ดูแลรักษาอากาศว่าลำบาก

ดูแลความรัก ยิ่งยุ่งยาก หากไม่ชอบแลเหลียว

อากาศมากเท่าไหร่ ...ก็ไม่กลมเกลียว

ความรักแม้บางเบาก็แน่นเหนียว...และผูกพัน

ส่วนประกอบของอากาศสามารถบรรยาย

แต่ความรักไม่อาจอธิบายด้วยคำสั้นๆ

อากาศ อาจดี-แย่ แต่ละวัน

ส่วนความรักนั้น จะยังคงอบอุ่นกรุ่นหัวใจ

"ความรัก" กับ "อากาศ"

หากถามฉันว่าเลือกที่จะขาดสิ่งไหน

แม้อากาศจำเป็นสักเพียงใด

ในโลกที่ความรักสิ้นไร้ ..ก็ไม่อาจทนอยู่ได้ เช่นกัน

ขอบคุณ..โอนิ
 คห.ที่70)


๐ คำประพันธ์ บทพระธรรม ไม่จำเพาะ
ว่าจะต้อง ไพเราะ เพราะอักษร
หรือสัมผัส ช้อยชด แห่งบทกลอน
ที่อรชร เชิงกวี ตามนิยม

๐ ขอแต่เพียง ให้อรรถ แห่งธรรมะ
ได้แจ่มจะ ถนัดเห็น เป็นปฐม
แล้วได้รส แห่งพระธรรม ด่ำอารมณ์
ที่อาจบ่ม เบิกใจ ให้เจริญ

๐ ให้นิสัย เปลี่ยนใหม่ จากก่อนเก่า
ไม่ซึมเศร้า สุขสง่า น่าสรรเสริญ
เป็นจิตกล้า สามารถ ไม่ขาดเกิน
ขอชวนเชิญ ชมธรรมรส ทบทวี ฯ

ท่านพุทธทาส อินทฺปัญโญ
 คห.ที่72)


จงจำไว้ว่าึึ

มีเวลาที่สำคัญที่สุดเวลาเดียว คือ ปัจจุบัน

ช่วงขณะปัจจุบันเท่านั้นที่เป็นเวลาที่เราเป็นเจ้าขอ งอย่างแท้จริง

บุคคลที่สำคัญที่สุดก็คือ คนที่เรากำลังติดต่ออยู่ คนที่อยู่ต่อหน้าเรา

เพราะเราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะมีโอกาสได้ติดต่อกับใครอีกหรือไม่

และ ภารกิจที่สำคัญที่สุดก็คือ

การทำให้คนที่อยู่กับเราขณะนั้นๆมีความสุข

เพราะนั่นเป็นภารกิจอย่างเดียวของชีวิต

เราจะทำอย่างไรจึงจะสามารถอยู่กับปัจจุบัน อยู่กับคนรอบข้างเรา

ช่วยลดความทุกข์และเพิ่มความสุขแห่งชีวิตเหล่านั้น

คำตอบก็คือ เราจะต้องมีสติ
 คห.ที่73)


เมือฮอดลำมูล

ผู้ประพันธ์ เชษฐภัทร วิสัยจร

คึดฮอดฮิมแม่น้ำ............แม่มูล
มูลแม่เคยย่างซูน...........แต่น้อย
แต่น้อยแต่ยามพู่............เคยแล่น นำหาด
แล่นเล่นหาดแต่ข้อย.......ห่อนฮู้จักควม๚๛

ฮู้จักควมจึ่งได้..............จักเฮียน
เฮียนร่ำย้ำควมเพียร........อดอั้น
อดอั้นบ่เคยเปลี่ยน.........มักมุ
มุอดทนด้นดั้น..............จึ่งได้จากมา๚๛

ได้ไป่เฮียนฮอดพู่น.........บางกอก เมืองกรุง
บางกอกเฮ็ดข้อยยอก.....ซุมื้อ
ซุมื้อแม่หญิงหลอก.........เว้าปด เว้าตั๋ว
เว้าปดย้อนข้อยบื้อ.........ซื่อซ้าตาดำ๚๛

ซื่อซ้าซ้ำซั่วข้อย...........ซ้ำใจ แท้เด
ใจเจ็บย้อนแม่นไผ..........เฮ็ดซ้ำ
น้ำตาตกฮินไหล............คึดฮอด เฮือนหลาย
คึดฮอดลำมูลล้ำ............ฮอดบ้านลานบุญ๚๛

บัดนี้ข้อยฮอดบ้าน.........ลำมูล ลำบุญ
มูลแม่ได้ย่างซูน............สะอ้าน
ม่วนปานแต่ยามพู่น........ข้อยย่าง นำแม่
ม่วนซื่นเมือฮอดบ้าน......สุขล้ำออนซอน
 คห.ที่74)


วันนี้คุณหรือใครอาจมีสิ่งที่ดีที่สุดอยู่ในมือ


จงรักษาและดูแลมันเอาไว้


อย่าปล่อยให้สิ่งที่ดีที่สุดเดินจากไป


แล้วเราก็จะไม่ต้องเสียใจกับคำว่า....ผิดหวัง
 คห.ที่75)


ชีวิตคู่กับการเดินทาง คงไม่มีใครปฏิเสธได้

ชีวตของตนเองไม่เคยออกเดินทางไปไหนเลย

การเดินทางครั้งแรก ๆ ในชีวิต

ก็คงเป็นการเดินทางในระยะใกล้ ๆ

ตามระดับอายุของตนเอง

เมื่อถึงวัยที่อายุเพิ่มมากขึ้น

ระยะของการเดินทางการเริ่มห่างไกลขึ้น

การได้ออกเดินทางเพื่อจุดมุ่งหมายในชีวิต

ย่อมแตกต่างกัน
 คห.ที่76)


อดข้าวดอกชีวาวาย ไม่ตายดอกหากเจ้าอดสิเหน่หา
 คห.ที่77) ไกลสุดปลายฟ้า ใกล้เพียงสายตา


เห็นแก้วแวววับที่จับจิต
เพียงพินิจคิดว่าไกลเอื้อมไม่ถึง
แต่ผูกพันฝันใฝ่ใจรำพึง
ครวญคำนึงว้าเหว่อยู่เอกา
 คห.ที่78) ตัดใจ
อันนี้ข้าน้อยแต่งในหัวข้อตัดใจ

จะตัดอื่นหมื่นแสนไม่แม้นเท่า
ตัดใจเราฤายากเย็นเป็นไฉน
แม้จะตัดกัทลียังมีใย
แต่ตัดใจไม่ขาดอนาถทรวง
ตอบกระทู้


Creative Commons License