เซิญแต่งนิทาน เรื่อง กุดจี่เบ้า โดยการเขียนกลอนแบบ เทียมแอก --- นิทาน (ปลาร้านอกไห --- อีสานจุฬาฯ)

ประวัติชมรม ตราชมรม วัตถุประสงค์ชมรม วิสัยทัศน์ชมรม ทำเนียบประธานชมรม โครงสร้างการบริหาร คณะกรรมการชมรม กิจกรรมชมรม ปฏิทินกิจกรรม ข่าวสารจากชมรมฯ Hot Short News คลังภาพกิจกรรมชมรม แผนที่ชมรมฯ ชมรมอีสาน เพื่อนบ้าน

ฮีตสิบสองคองสิบสี่ เรือนสามน้ำสี่ ผญาอีสาน ดนตรีอีสาน ฟ้อนรำพื้นบ้านอีสาน นิทาน การละเล่น คำทวย กลอนอีสาน-ผญา ประเพณีอีสาน

ฟังเพลงโปงลาง ดูวีดีโอม่วนๆ ฟังลายเแคนเฒ่าเก่า ร้องคาราโอเกะ ขอเพลงคาราโอเกะ

ภาษาอีสาน จังหวัดในอีสาน ของแซบอีสาน วิถีอีสาน นิทานพื้นบ้าน นิทานก้อม ห้องอักษรไทน้อย ห้องอักษรธรรมอีสาน

โสเหล่สภาไนบักขามคั่ว ห้องโสกันฉันพี่น้อง ห้องลายเพลงพื้นบ้านอีสาน ห้องอักษรไทน้อย ห้องอักษรธรรมอีสาน

ผญา คติสอนใจประจำวันที่ 19 พฤษภาคม 2556::

อ่านผญา

บวยบ่มีด้ามสิเสียทรงทั้งวาด เขาสิเอิ้นกะโป๋หมากพร้าวบ่มีเอิ้นว่าบวย แปลว่า กระบวยไม่มีด้าม จะเสียทรง เสียชื่อ คนจะเรียกกะลามะพร้าว ไม่เรียกกระบวย หมายถึง จะเป็นอะไร ขอให้เป็นให้สมบูรณ์ เป็นให้ดีที่สุด

ล็อกอินเข้าระบบ

นิทานพื้นบ้านอีสาน

     นิทานพื้นบ้าน ในที่นี้ หมายถึงนิทานขนาดยาว อันเป็นเรื่องราวทางจินตนาการ ซึ่งเป็นเรื่องเล่าเพื่อความบันเทิง เพื่อเป็นคติคำสอน เป็นต้น เช่น ผาแดงนางไอ่ ขูลูนางอั้ว นางผมหอม ฯลฯ

     นิทานพื้นบ้านนี้ ความจริง มีเนื้อหาค่อนข้างยาว หรือบางเรื่องก็ยาวมาก ขนาดหมอลำ ลำทั้งคืนยันสว่าง ยังไม่จบ นั่นแหละ หากเล่าให้ละเอียดได้ ก็เป็นการดีทีเดียว แต่หากละเอียดไม่ได้ ก็คงเป็นเพียงเรื่องย่อ เพื่อให้รู้ว่า นิทานเื่รื่องนั้นๆ เกี่ยวกับเรื่องอะไร

    เชิญทุกๆท่าน ร่วมเล่านิทานพื้นบ้าน ได้แล้วครับ...

หมายเหตุ
1. ข้อความที่โพสต์ทั้งหมด เกิดจากการส่งโดยผู้อยู่ทางบ้าน ทางผู้ดูแลฯ มีหน้าที่คัดกรอง แต่ไม่100%
2. ทางผู้ดูแลฯ ขอสงวนสิทธิ์ในการเปลี่ยนแปลง แก้ไข หรือ ลบข้อมูล ตามพิจารณาเห็นสมควร

เสนอนิทานเรื่องใหม่

หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 ตอบกระทู้

โพสต์โดย

นิทานเรื่อง : เซิญแต่งนิทาน เรื่อง กุดจี่เบ้า โดยการเขียนกลอนแบบ เทียมแอก

(คลิกอ่านบทความต่อเนื่อง)

จารย์ใหญ่

คห.ที่11)

อนุเซียนผู้อมตะ

ภูมิลำเนา : มุกดาหาร
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 13 ก.ย. 2552
รวมโพสต์ : 5,168
ให้สาธุการ : 3,230
รับสาธุการ : 1,754,360
รวม: 1,757,590 สาธุการ

ตามตำราเรียกว่า เทียมแอก ซึ่งมีกล่าวถึงในประเภทของการเขียนผญา ซึ่งมีอยู่หลายแบบ เช่น
สัมผัสนอก หรือ ก่ายนอก คือเอาคำสุดท้ายในบาทต้น ไปสัมผัสกับคำใดคำหนึ่งในบาทสอง และก็สัมผัสต่อกันไป
สัมผัสใน หรือ ก่ายใน   คือเอาสระและพยัญชนะ  ที่มีรูปเดียวกันหรือเสียงเดียวกัน เขียนเรียงกันตั้งแต่สองคำขึ้นไป จะมีคำอื่นคั่นหรือไม่ก็ตาม  เรียกสัมผัสใน

นอกจากนี้ ยังกล่าวถึงรูปแบบ การกำหนด สระ  ได้แก่
เคียง- สระเดียวกันเรียงกัน 2  คำ
เทียบเคียง-สระเดียวกันเรียงกัน 3  คำ
ทบเคียง-สองสระเรียงกันสระละ 2 คำ
เทียมแอก-สระเสียงโทนคู่ อยู่ปลายวรรค ระหว่างเสียงมีคำคั่น 1 คำ

กำหนดพยัญชนะ ได้แก่ พยัญชนะเดียวกันหรือเสียงพ้องกัน เช่น ขค สซ ฉช ผพ ฝฟ ถท ลดร หฮ เรียงว่า อักษรคู่ คู่  พยัญชนะเดียวกันเรียงกัน 2 คำ
เทียมคู่  พยัญชนะเดียวกันเรียงกัน 3 คำ
เทียมรถ  พยัญชนะเดียวกันเรียงกัน 4-5 คำ หรือมากกว่านั้น
ทบคู่      สองพยัญชนะเดียวกันเรียงกันทีละ 2 คำ
เทียบคู่  สองพยัญชนะเดียวกันเรียงกันทีละ 3 คำ
แทรกคู่ สองสามพยัญชนะเดียวกันมีพยัญชนอื่นคั่น 1 คำ
แทรกรถ สองพยัญชนะเดียวกันเรียงกัน มีพยัญชนะอื่นคั่น 2  คำ

อาจสิงงก็ได้น้อครับ ต่อไปสิยกตัวอย่างให้เห็นนำ ว่าเป็นจั่งได๋ตามแต่เวลาสิให้ เดี๋ยวสิมาต่อกลอน กุดจี่เบ้านำเด้อ
ช่วงนี้หาเวลายากอีหลี สับสนวุ่นวาย  จั่งได๋กะแต่งต่อกันเรื่อยๆเด้อ หายากครับ....

สาธุการบทความนี้ : 90 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้

มีวาสนา พันลี้ ก็ได้พบ
ไร้วาสนา อยู่ตรงหน้า ไม่รู้จักกัน

20 มี.ค. 2553 เวลา 11:09:19

offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์

ตอบอ้างอิง

มังกรเดียวดาย

คห.ที่12)

มหาเซียน

ภูมิลำเนา : ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกชมรมฯ
เข้าร่วม : 03 มี.ค. 2550
รวมโพสต์ : 3,628
ให้สาธุการ : 8,065
รับสาธุการ : 1,592,740
รวม: 1,600,805 สาธุการ

ยังมีกุดจี่เบ้าโตหนึ่งพวมแวง    เนาในขวยดินแดงค่ำแลงนอนแล้ง (ต้องแล่ง)

ผืนดินแห้ง ระเหยแหงทุกแห่ง   แสงแดดฮ้อน ทนเอ้าอดเอา
แลงและเซ้าพักเซาหายเซ่า     กุดจี่เบ้า บ่ายหน้าสู่นา (มังกรเดียวดาย)

ควยซ้างม้าไปไสมันว่า     บินจนล้าทังไกล้และไกล
ลุล่วงได้เข้าสู่ยามแลง      สุริโยแสงค่ำแลงยามแล้ง
แยงเมือบ้านเทิงเหงาท้องเปล่า   กุดจี่เบ้าใจเศร้าบ่เซา (ต้องแล่ง)

แสนสิอุกอั่งเอ้าเอ้าอั่งในมโน         กุดจี่โสกาดูร คะนิงคำคุณค้ำ
คิดฮอดยามยังน้อยปู่สอนสารสั่ง     มื้อข้างหน้างัวควายม้าบ่มา
มื้อข้างหน้าท่งนาสิแปนเปล่า        หลานสิเอาหยังซ่นหลบส้นสืบสนธิ์
สิบ่มีหม่องม่นหมองหม่นทนทุกข์       สิอุกอั่งในใจหอดหิวโหยหิ้ว
ผิวลมตึงพัดต้องใบตองเอนอ่วย    ใบหญ้านวยนาดน้วยนาแล้งค่ำแลง
กุดจี่ท้องขอดแห้งกลับต่าวคืนขวย     กายโซเซขาราปีก-ล้า
อนิจจามื้อนี้โชคบ่หมานขอพักก่อน     นอนพักเซาซอดเซ้าให้หายล้าปีก-รา (มังกรเดียวดาย)

ทุกข์ย้อนล้าอดสากะพออยู่     ทุกข์บ่มีคู่ซ้อนซอนซู้ซ่อยซู
บุญบ่ยู้ให้ซายอยู่นอนเดียว    เทียวแต่ในสงสารดั่งเวรบ่มีเว้น
มีแต่เข็ญไปหน้าซาตาตกต่ำ   ทุกค่ำเช้าเทียวค้นย่านคน
มันหากจนใจข่อยกำพลอยใจผ่อย กุดจี่น้อยคอยแล้งค่ำแลง (ต้องแล่ง)

อรุณแสงสางขึ้นข้ามคืนเข้ามื้อใหม่        กุดจี่ใจต่อตั้งเพียรสู้บ่อดสู
จิตหากคิดฮ่ำฮู้ออกจากฮูแสวงโชค       เทียวโลกกว้างภายพื้นทั่วผืน
ความขมขื่นข่มไว้ในใจอดไว้ก่อน          บินจากจรดั้นด้นผันผ่ายสู่ภาย
จรจากไกลเมืองบ้านเฮือนซานขวยขอด  ฮอดท่งกว้างนาข้าวเขตเขา
จึงได้เซาพักยั้งกายังให้หายเมื่อย         หลบใต้เฟือยฟางแห้งแงงหน้าเบิ่งนา
ถึงสิอิดอ่อนล้าโรยราหิวหอด               ถึงสิคิดฮอดบ้านขวยซ้นกะบ่สน
แล้วจึงออกสืบค้นนำท่งใหญ่นาทาม     จนพ้อผืนดินงามหากหลายแลงนอนแล้ง
แงงไปหน้าเห็นนาทามท่งใหญ่           ฝูงงัวควายกินหญ้า กะโหล่งก้องก่ายกอง
กุดจี่มองเห็นแล้วใจแววซมซื่น            สมใจบืนต่อสู้บินด้นเหิงดน
จึงรีบซอนซอกซ้นกองขี้งัวพวมใหม่      เสพเสวยแซบซ้อยจนอิ่มแป้ท้องแป (มังกรเดียวดาย)

มันหากสุขคักแท้ลื่นโลกเมืองคน    คือสิจนบ่เป็นเข็ญหายบ่มีฮ้าย
สุขซำบายในเนื้อกายาเหมิดเมื่อย    ออกจากเฟือยล่วงเล่นเข็นเบ้าบ่เบา
ใจนั่นคิดฮอดเจ้าอยากเอาฝากพอพัน    ขนจนมันเต็มเกวียนบ่เบาแสนเบ้า
คึดอยากพาน้องเข้าพาขวัญป้อนไข่หน่วย    กล้วยและอ้อยทั้งส้มชื่นชม  (ต้องแล่ง)

ความสุขสมต่ำใต้ต้องไต่พากเพียร         จั่งสิเวียน-วนพบพ้อทางป่องท้าง
เยื้องบาทย่างก้าวหย่างบ่เซาหยุด        แสนสมุทรล้านนทีวอดเวรวายเว้น
เห็นจั่งกุดจี่เบ้าหนักเบาบ่เว้าจ่ม          พากเพียรก้มหน้าสู้บ่มีซู้ซ่อยซู
กุดจี่ได้ฮ่ำฮู้เหตุแห่งสมหวัง                ความเพียรคือพลังถักทอหายท้อ
ท้าวก็บินเลาะเล่นตระเวนเลาดอนเหล่า   หาหม่องเซาพักซ้นฮ่ำฮู้สืบฮู (มังกรเดียวดาย)

สาธุการบทความนี้ : 94 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้

ฟ้าเวิ้งว้าง ดินไร้ไมตรี ปณิธานยากบรรลุ รักยากคลาย
สะพายกระบี่เดียวดาย กายโดดเดี่ยว ชีวิตหนึ่งเดียว ไร้ซึ่งใยดี..

20 มี.ค. 2553 เวลา 16:58:37

www

offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์

ตอบอ้างอิง

ต้องแล่ง

คห.ที่13)

ยอดปรมาจารย์

ภูมิลำเนา : ร้อยเอ็ด + ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 17 มี.ค. 2553
รวมโพสต์ : 785
ให้สาธุการ : 45
รับสาธุการ : 274,240
รวม: 274,285 สาธุการ

สาธุการบทความนี้ : 98 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้

มีเงินแสนเงินล้าน กะบ่มีควมหมาย คันแม่นของผู้อื่น ...

20 มี.ค. 2553 เวลา 20:06:17

offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์

ตอบอ้างอิง

ต้องแล่ง

คห.ที่14)

ยอดปรมาจารย์

สาธุการบทความนี้ : 102 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้

มีเงินแสนเงินล้าน กะบ่มีควมหมาย คันแม่นของผู้อื่น ...

22 มี.ค. 2553 เวลา 05:22:38

offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์

ตอบอ้างอิง

ต้องแล่ง

คห.ที่15)

ยอดปรมาจารย์

สาธุการบทความนี้ : 87 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้

มีเงินแสนเงินล้าน กะบ่มีควมหมาย คันแม่นของผู้อื่น ...

22 มี.ค. 2553 เวลา 06:01:49

offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์

ตอบอ้างอิง

มังกรเดียวดาย

คห.ที่16)

มหาเซียน

สาธุการบทความนี้ : 93 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้

27 มี.ค. 2553 เวลา 16:45:44

www

offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์

ตอบอ้างอิง

มังกรเดียวดาย

คห.ที่17)

มหาเซียน

บัดนั้น   ยังมีกุดจี่เบ้าโตหนึ่งพวมแวง    เนาในขวยดินแดงค่ำแลงนอนแล้ง (ต้องแล่ง)

ผืนดินแห้ง ระเหยแหงทุกแห่ง   แสงแดดฮ้อน ทนเอ้าอดเอา
แลงและเซ้าพักเซาหายเซ่า     กุดจี่เบ้า บ่ายหน้าสู่นา (มังกรเดียวดาย)

ควยซ้างม้าไปไสมันว่า     บินจนล้าทังไกล้และไกล
ลุล่วงได้เข้าสู่ยามแลง      สุริโยแสงค่ำแลงยามแล้ง
แยงเมือบ้านเทิงเหงาท้องเปล่า   กุดจี่เบ้าใจเศร้าบ่เซา (ต้องแล่ง)

แสนสิอุกอั่งเอ้าเอ้าอั่งในมโน         กุดจี่โสกาดูร คะนิงคำคุณค้ำ
คิดฮอดยามยังน้อยปู่สอนสารสั่ง     มื้อข้างหน้างัวควายม้าบ่มา
มื้อข้างหน้าท่งนาสิแปนเปล่า        หลานสิเอาหยังซ่นหลบส้นสืบสนธิ์
สิบ่มีหม่องม่นหมองหม่นทนทุกข์       สิอุกอั่งในใจหอดหิวโหยหิ้ว
ผิวลมตึงพัดต้องใบตองเอนอ่วย    ใบหญ้านวยนาดน้วยนาแล้งค่ำแลง
กุดจี่ท้องขอดแห้งกลับต่าวคืนขวย     กายโซเซขาราปีก-ล้า
อนิจจามื้อนี้โชคบ่หมานขอพักก่อน     นอนพักเซาซอดเซ้าให้หายล้าปีก-รา (มังกรเดียวดาย)

ทุกข์ย้อนล้าอดสากะพออยู่     ทุกข์บ่มีคู่ซ้อนซอนซู้ซ่อยซู
บุญบ่ยู้ให้ซายอยู่นอนเดียว    เทียวแต่ในสงสารดั่งเวรบ่มีเว้น
มีแต่เข็ญไปหน้าซาตาตกต่ำ   ทุกค่ำเช้าเทียวค้นย่านคน
มันหากจนใจข่อยกำพลอยใจผ่อย กุดจี่น้อยคอยแล้งค่ำแลง (ต้องแล่ง)

อรุณแสงสางขึ้นข้ามคืนเข้ามื้อใหม่        กุดจี่ใจต่อตั้งเพียรสู้บ่อดสู
จิตหากคิดฮ่ำฮู้ออกจากฮูแสวงโชค       เทียวโลกกว้างภายพื้นทั่วผืน
ความขมขื่นข่มไว้ในใจอดไว้ก่อน          บินจากจรดั้นด้นผันผ่ายสู่ภาย
จรจากไกลเมืองบ้านเฮือนซานขวยขอด  ฮอดท่งกว้างนาข้าวเขตเขา
จึงได้เซาพักยั้งกายังให้หายเมื่อย         หลบใต้เฟือยฟางแห้งแงงหน้าเบิ่งนา
ถึงสิอิดอ่อนล้าโรยราหิวหอด               ถึงสิคิดฮอดบ้านขวยซ้นกะบ่สน
แล้วจึงออกสืบค้นนำท่งใหญ่นาทาม     จนพ้อผืนดินงามหากหลายแลงนอนแล้ง
แงงไปหน้าเห็นนาทามท่งใหญ่           ฝูงงัวควายกินหญ้า กะโหล่งก้องก่ายกอง
กุดจี่มองเห็นแล้วใจแววซมซื่น            สมใจบืนต่อสู้บินด้นเหิงดน
จึงรีบซอนซอกซ้นกองขี้งัวพวมใหม่      เสพเสวยแซบซ้อยจนอิ่มแป้ท้องแป (มังกรเดียวดาย)

มันหากสุขคักแท้ลื่นโลกเมืองคน    คือสิจนบ่เป็นเข็ญหายบ่มีฮ้าย
สุขซำบายในเนื้อกายาเหมิดเมื่อย    ออกจากเฟือยล่วงเล่นเข็นเบ้าบ่เบา
ใจนั่นคิดฮอดเจ้าอยากเอาฝากพอพัน    ขนจนมันเต็มเกวียนบ่เบาแสนเบ้า
คึดอยากพาน้องเข้าพาขวัญป้อนไข่หน่วย    กล้วยและอ้อยทั้งส้มชื่นชม  (ต้องแล่ง)

ความสุขสมต่ำใต้ต้องไต่พากเพียร         จั่งสิเวียน-วนพบพ้อทางป่องท้าง
เยื้องบาทย่างก้าวหย่างบ่เซาหยุด        แสนสมุทรล้านนทีวอดเวรวายเว้น
เห็นจั่งกุดจี่เบ้าหนักเบาบ่เว้าจ่ม          พากเพียรก้มหน้าสู้บ่มีซู้ซ่อยซู
กุดจี่ได้ฮ่ำฮู้เหตุแห่งสมหวัง                ความเพียรคือพลังถักทอหายท้อ
ท้าวก็บินเลาะเล่นตระเวนเลาดอนเหล่า   หาหม่องเซาพักซ้นฮ่ำฮู้สืบฮู   (มังกรเดียวดาย)

ลุล่วงเข้าเถิงเขตยามวสันต์      ฝนตกฮำฮวยไหลใส่ดงแดนด้าว
ทาวทวยขึ้นในดงป่งใหม่      สรรพมวลหมู่ไม้ในดงซ้างป่าซาง
มันหากพากันอ้างดวงดอกมาลา      หอมบุปผาเส็งแสงแข่งจันทร์จวนจั้น
ฟังนิทานพวมฝั่นหันไปทางใหม่        กุดจี่ไฮ้พวมสิเว้นส่วงเวร

หล่านางเอ้ย  อดสาฟังเบิ่งถ่อนอย่าฟ้าวหนีเมือนอนสาวน้อยอย่าฟ้าวหน่าย
ยังอีกหลายกว่าเค้าเถิงเซ้าจั่งค่อยเซา

ยามนั้น   ยังมีนาทามก้วงเฮียกซื่อหนองแสง      แม่นว่าแยงทางใด๋กะใหญ่ปานกุลาฮ้อง
มันหากปองเป็นเจ้าตนหลวงกุดจี่ใหญ่         ฝูงสนมข้าใช้พอฮ้อยแห่ฮอย
น้อยนาถน้ององค์เอกมเหสี         จักว่ามีเวรหยังจั่งด่วนไกลบ่มีไกล้
ป๋าให้มันนอนแล้งโตเดียวจนลูกใหญ่        เป็นพ่อหม้ายนอนแล้งค่ำแลง

มีแฮงกายสบายเนื้อทางใจหากอุกอั่ง      อนิจจังบ่เที่ยงแท้ทางหน้าสิเบิ่งนา
วาสนากุดจี่เบ้าบ่มีฮอดบุตตา              ไผสิมาหล่ำแยงสืบนาไปหน้า
คันหากบุญผลาสิ้นไลสินทิ่มปล่อย        บุตรีน้อยไปหน้าสิสืบนา   ได้รือ

ลุล่วงเข้าฮอดยามไก่ขันกก      มวลหมู่สกุณานกดั่งกลองขันก้อง
ส่วนว่าเคหาห้องเตียงทองห้องใหญ่      ขาหน้าซ้ายก่ายหน้าบ่นอน
ค่อนสิแจ้งแยงเบิ่งหมู่สาวสนม      พากันงัวเงียนอนดั่งเดียวกับม้อน
ออนซอนบุตรีหล่าแพงตาน้อยอ่อน      หย้อนนางขาดคู่ซ้อนพ่อกะฮ้อนฮ่ำฮอน

กล่าวถึงกุดจี่หล่าแพงตาสลอนท่าว      ใหญ่เป็นสาวส่ำน้อยอ่อยฮ่อยหน้าคู่นา
ย้อนว่าเป็นกำพร้าพรากแม่มารดา       พระบิดาจั่งแพงดั่งตาสองก้ำ
เพิ่นหากนำฝูงข้าทาสาสนมท่าว        กับทั้งพระพี่เลี้ยงเฮียงหน้าหมู่หนา
ปานอยู่ในแดนฟ้าทิพย์เสพเทิงงัน      จั่งแม่นมันม่วนหลายบ่เบาเข็ญเบ้า
คันว่าเถิงยามเซ้าแพงตาสิเฝ้าพ่อ      พ้อหน้าเจ้ายามเซ้าจั่งค่อยเซา
ฟ้าวฮีบถ่อนเอื้อยหมู่สาวสนม          มันสิสวยเพลงายแดดหนาไปหน้า
เฮามาพากันย้ายพอดีแดดอ่อน       สาวสลอนออกหน้าพาดั้นด่วนเดิน  ........... (ต้องแล่ง)

พากันเหยาะย่างเยิ้นย้ายย่างยอเยาะ   เลี้ยวลัดเลาะป่องฮูแหนฮู้
มุ่งหน้าสู่โผ่งกว้างเวียงวังฮูใหญ่        ทรามวัยน้อยนาถหล้า เถิงหม่องหล่ำมอง
สองมือนบนอบนิ้วประนมกรไหว้พ่อ    ขอให้บิดาเจ้าหายเว้นห่างเวร
มื้อนี้ ลูกอยากไปเลาะเล่นตระเวนพอให้หายเบื่อ  พอให้หายฮ้อนเนื้อมโนข่ายผ่อนคลาย
ลูกบ่ไปไกลหม่องเขตปกครองของพ่อ  ขอให้บิดาไท้ เห็นใจข้อยผู้คอย.. เด้อพ่อเด้อ  (มังกรเดียวดาย)

พ่อจึงออยเอาลูกบุตรีที่ฮักยิ่ง         มิ่งขวัญแก้วมณีค่าอนัคฆา
ไล้ลูบหน้าถึงกระหม่อมจอมเศียร     หลูโตนนางกรรมพากำพร้า
น้ำตาซึมหยาดย้อยฮวยฮดในมโน   โศกาดูร บ่วายทนไว้
คันแม่นแม่แก่นไท้เยาวมานยังอยู่    คงอิดูบุตรีน้อย คอยเว้าดังกาเวา

พ่อจึงวาจาเว้าสาส์นสั่งบุตรี           กรรมเวรมี แล่นมาคือม้า
ปาปังฮ้าย ปุญญาผลาส่ง              กรรมแล่นต้อง นำค้นสู่คน
ไล่นำก้นปานก่นหาปู                   ซอกซอนหา นำฮูปานฮู้
ผู้สิหนีกรรมเว้นม้างเวรยากยิ่ง         เห็นแต่พุทโธเจ้า ผู้เพิ่นเว้นม้างเวร
มันหากเป็นแนวนี้ธรรมดาสัตว์โลก    เป็นแนวนี้ แลงเซ้าบ่เซา
กุดจี่เบ้าจั่งเฮาอดสาอยู่                อาศัยฮูโผ่งน้อยคอยซ้นสืบซนม์
อดสาทนก้มหน้าขุดฮูโผ่งใหญ่        เพื่ออาศัยหลบลี้หลีกเว้นห่างเวร

“เย็นทั่วก้ำเขตคามอาณาพ่อ          เย็นศิระปกเกล้า ทั่วหน้าผืนนา
ชาวประชาทั่วค่ายอยู่สบายซมซื่น    บ่มีเหตุเดือดฮ้อนภัยฮ้ายห่างหาย
แต่ว่าใจลูกนี้ ฮ้อนฮนกระวนฮ่วน      จึงได้ชวนเอื้อยน้องสนมหล่ามาร่ำลา... ซั่นดอกพ่อ”

คันจั่งซั้น เอาจั่งซี้ เด้อลูกเด้อ..
พ่ออนุญาตให้ลูกหล่าแพงตาของพ่อ  ไปหาเที่ยวเลาะเล่นท่งใกล้บ่ไกล
พวกคนใซ้สนมท่าวสาวถึก               ให้พากันติดตามป้องภัยผันพ่าย
ให้สบายคีงเนื้อมโนในใจซมซื่น       แล้วจึงคืนสู่บ้านตะเว็นค้อยค่ำคอย.. (มังกรเดียวดาย)

สาธุการบทความนี้ : 80 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้