ผญา คติสอนใจประจำวันที่ 22 พฤษภาคม 2556:: อ่านผญา 
คนหากอาศัยด้วยดอมคนเป็นหมู่ บ่มีไผอยู่ยั้งทอนท้อผู้เดียว แปลว่า คนเรา อยู่ได้ด้วยการอยู่ร่วมกัน ไม่มีใครอยู่คนเดียวได้(ตั้งแต่เป็นทารก) หมายถึง การอยู่ร่วมกัน ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกันอยู่เสมอ


  ล็อกอินเข้าระบบ  
ชื่อ ::
รหัสผ่าน::
*จำสถานะ
 
  นิทานพื้นบ้านอีสาน  
       นิทานพื้นบ้าน ในที่นี้ หมายถึงนิทานขนาดยาว อันเป็นเรื่องราวทางจินตนาการ ซึ่งเป็นเรื่องเล่าเพื่อความบันเทิง เพื่อเป็นคติคำสอน เป็นต้น เช่น ผาแดงนางไอ่ ขูลูนางอั้ว นางผมหอม ฯลฯ

     นิทานพื้นบ้านนี้ ความจริง มีเนื้อหาค่อนข้างยาว หรือบางเรื่องก็ยาวมาก ขนาดหมอลำ ลำทั้งคืนยันสว่าง ยังไม่จบ นั่นแหละ หากเล่าให้ละเอียดได้ ก็เป็นการดีทีเดียว แต่หากละเอียดไม่ได้ ก็คงเป็นเพียงเรื่องย่อ เพื่อให้รู้ว่า นิทานเื่รื่องนั้นๆ เกี่ยวกับเรื่องอะไร

    เชิญทุกๆท่าน ร่วมเล่านิทานพื้นบ้าน ได้แล้วครับ...



หมายเหตุ
1. ข้อความที่โพสต์ทั้งหมด เกิดจากการส่งโดยผู้อยู่ทางบ้าน ทางผู้ดูแลฯ มีหน้าที่คัดกรอง แต่ไม่100%
2. ทางผู้ดูแลฯ ขอสงวนสิทธิ์ในการเปลี่ยนแปลง แก้ไข หรือ ลบข้อมูล ตามพิจารณาเห็นสมควร

  หน้า: 1 2 ตอบกระทู้  
  โพสต์โดย   นิทานเรื่อง : นางปากเป็น  
  จารย์ใหญ่    คห.ที่10)  
  อนุเซียนผู้อมตะ

ภูมิลำเนา : มุกดาหาร
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 13 ก.ย. 2552
รวมโพสต์ : 5,168
ให้สาธุการ : 3,230
รับสาธุการ : 1,758,850
รวม: 1,762,080 สาธุการ
 
นี้ละนอเผิ่นว่า ชั่วกะติ ดีกะย้อง แม้แต่องค์พระปฏิมายังราคิน มีคนติเตียน

คือดังเรื่องนี้ มีชายคนหนึ่งเป็นคนปากบ่อยู่สุข ชอบพูดเว้าหาเรื่องไปทั่ว หรือกะติเตียน ผู้อื่นไปเรื่อย
   มื้อหนึ่งเข้าไปในวัด มองเห็นพระพุทธรูป ซึ่งมีลักษณะงดงามหลาย แกมองดูอยู่หนึ่ง แล้วกะเว้าขึ้นว่า "พระองค์นี้งามหลาย คักหลายดีหมด เสียอยู่อย่างเดียวแต่ปากเว้าบ่เป็นน้อ" ว่าซ้าน

    อันนี้กะเป็นเรื่องของคนปากเป็นพะนะ.....

 
 
สาธุการบทความนี้ : 99 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  16 ม.ค. 2553 เวลา 02:24:02  
      offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  อีเกียแดง {แห่งรัตติกาล}    คห.ที่11)  
  อนุเซียนผู้อมตะ

ภูมิลำเนา : บุรีรัมย์ @ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 07 เม.ย. 2552
รวมโพสต์ : 5,230
ให้สาธุการ : 3,850
รับสาธุการ : 2,250,710
รวม: 2,254,560 สาธุการ
 
คุณจารย์ใหญ่:
นี้ละนอเผิ่นว่า ชั่วกะติ ดีกะย้อง แม้แต่องค์พระปฏิมายังราคิน มีคนติเตียน

คือดังเรื่องนี้ มีชายคนหนึ่งเป็นคนปากบ่อยู่สุข ชอบพูดเว้าหาเรื่องไปทั่ว หรือกะติเตียน ผู้อื่นไปเรื่อย
   มื้อหนึ่งเข้าไปในวัด มองเห็นพระพุทธรูป ซึ่งมีลักษณะงดงามหลาย แกมองดูอยู่หนึ่ง แล้วกะเว้าขึ้นว่า "พระองค์นี้งามหลาย คักหลายดีหมด เสียอยู่อย่างเดียวแต่ปากเว้าบ่เป็นน้อ" ว่าซ้าน

    อันนี้กะเป็นเรื่องของคนปากเป็นพะนะ.....

เพินว่าปากของคนยาวกว่าปากกาครับ

 
 
สาธุการบทความนี้ : 78 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  16 ม.ค. 2553 เวลา 20:13:24  
    MySite  offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  ปราร้านอกไห   ตอบเต็มรูปแบบ || Quick Reply  
  หน้า: 1 2

  Quick Reply  
       
  เรื่อง:   
 
รายละเอียด*: 

ใช้ html ได้ 
(เฉพาะที่กำหนดให้) 

ใช้ bbcode ได้  
ใช้ space bar ได้  
(เฉพาะรายละเอียด) 

โดยคุณ*:
อีเมล์:

คุณต้องสมัครสมาชิก
และล็อกอินเข้าระบบ
จึงจะโพสต์ได้ครับ

   
 
     กฏกติกา มารยาท
 1. ขอความกรุณา ไม่โพสต์ข้อความประกาศโฆษณาขายของ หรือชักนำในเชิงธุรกิจ
 2. ขอความกรุณา ไม่โพสต์ข้อความหรือรูปภาพที่ขัดแย้งต่อศีลธรรมอันดี หรือนำไปสู่การทะเลาะวิวาท
 3. ขอความกรุณาไม่โพสต์ข้อความหรือรูปภาพที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงบุคคลอื่น หรือหมิ่นสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์
 4. การคัดลอกบทความของบุคคลอื่นมาโพสต์ กรุณาอ้างอิงที่มา เพื่อเป็นการให้เกีียรติ และเคารพในภูมิปัญญาของเจ้าของบทความ
  
       
   

Creative Commons License
นางปากเป็น --- นิทาน (ปลาร้านอกไห --- อีสานจุฬาฯ)