ผญา คติสอนใจประจำวันที่ 25 พฤษภาคม 2561:: อ่านผญา 
ทำทานบ่ปรารถนาตั้งสิเอาหยังเป็นที่เพิ่ง มีแต่ปรารถนาบุญบ่ได้สร้างไว้สิไปได้ฮ่อมใด แปลว่า ไม่ได้ทำบุญทำทานไว้ จะเอาอะไรเป็นที่พึ่ง อยากได้บุญ แต่ไม่ทำบุญ ย่อมไม่ได้บุญ หมายถึง บุญ เป็นที่พึ่งอันยิ่งใหญ่ ควรหมั่นทำบุญ เนืองๆ ด้วยตนเอง


  ล็อกอินเข้าระบบ  
ชื่อ ::
รหัสผ่าน::
*จำสถานะ
 
  วิถีชีวิตชาวอีสาน  
       ดินแดนอีสาน มีวัฒนธรรม ประเพณี เฉพาะตน มีวิถีชีวิตความเป็นอยู่ ที่เรียบง่าย ท่ามกลางความแร้นแค้น ชาวอีสาน มีความเป็นอยู่เช่นไร ใช้ชีวิตอยู่เช่นไร สร้างศิลปะ วัฒนธรรม ประเพณีเช่นไรขึ้นมา

     แต่ละจังหวัด แต่ละสถานที่ อาจมีวิถีชิวิต ความเป็นอยู่ ที่แตกต่าง ตามลักษณะพื้นที่ หรือธรรมชาิติที่มีอยู่ แต่อย่างไรก็ตาม ทั้งหมด ล้วนคือวิถีชิวิตแห่งชาวอีสาน

     เชิญทุกๆท่าน ร่วมเขียนบทความ เรื่องสั้น เล่าวิถีชิวิต ความเป็นอยู่แห่งชาวอีสาน ได้แล้วครับ...



หมายเหตุ
1. ข้อความที่โพสต์ทั้งหมด เกิดจากการส่งโดยผู้อยู่ทางบ้าน ทางผู้ดูแลฯ มีหน้าที่คัดกรอง แต่ไม่100%
2. ทางผู้ดูแลฯ ขอสงวนสิทธิ์ในการเปลี่ยนแปลง แก้ไข หรือ ลบข้อมูล ตามพิจารณาเห็นสมควร

  หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 ตอบกระทู้  
  โพสต์โดย  
สารานุกรม แมงไม้ ใน อีสาน (คลิกอ่านบทความต่อเนื่อง)
 
  ปิ่นลม    คห.ที่305) ผึ้งโกน ( เผิ่งโกน )  
  เซียน

ภูมิลำเนา : สกลนคร
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 16 มี.ค. 2553
รวมโพสต์ : 2,200
ให้สาธุการ : 180
รับสาธุการ : 3,842,210
รวม: 3,842,390 สาธุการ

 



ชื่อพื้นบ้าน         เผิ่งโกน
ชื่อภาษาไทย     ผึ้งโพรง
ชื่อสามัญ          Asiatic honey bee
ชื่อวิทยาศาสตร์   Apis cerana indica Fabricius
Class: Insecta
Order: Hymenoptera
Family: Apidae
Genus: Apis

กล่าวนำ
        เผิ่งโกน (ภาษาถิ่น) หรือผึ้งโพรง ป็นแมลงพื้นบ้านของไทย  มีในถิ่นแผ่นดินอีสานมานาน
หลายล้านปี ตามที่มีบันทึกของนักวิทยาศาสตร์กล่าวไว้
เผิ่งโกน(ผึ้งโพรง) มี 3 สายพันธุ์
ได้แก่ ผึ้งโพรงฝรั่งดังโม ผึ้งโพรงญี่ปุ่น ผึ้งโพรงอินเดีย



เผิ่งโกน หรือผึ้งโกน บ้านเฮา อยู่ในวงษ์ของ ผึ้งโพรงอินเดีย
ตามหลักฐานตำรา มีการพบตั้งแต่ อินเดีย พม่า ไทย ลาว ไปจนถึงแถบอินโดจีน
บันทึกว่าในประเทศไทย  พบมากในแถบ ภาคใต้ ภาคเหนือ
สำหรับภาคอีสาน ตกสำรวจอีกแล้วไม่มีใครบันทึก จึงขอบันทึกไว้ว่า
ในภาคอีสาน ตามป่าโคก(ป่าแดง)  ป่าเบญจพรรณ ผู้เรียบเรียงพบเห็นเสมอ
ตอนเลี้ยงควายเลี้ยงวัว บางครั้งก็มีส่วนร่วมในการ “เจาะโกน” อูดเอาน้ำหวานประจำ




“เผิ่งโกน” เป็นผึ้งขนาดกลาง ตัวใหญ่กว่ามิ้ม  เป็นสัตว์ในระบบนิเวศน์ของท้องถิ่น
เป็นดัชชีบอกว่า สภาพแวดล้อมดี ปลอดภัยต่อสารพิษตกค้าง เมื่อบริเวณถิ่นใด
มีผึ้งชนิดนี้อยู่แสดงว่า สภาพแวดล้อมปลอดภัยต่อมนุษย์เช่นกัน

ลักษณะทั่วไป
เผิ่งโกน มีลำตัวเล็ก บินได้แคล่วคล่อง มีลำตัวสีเหลืองสลับดำเป็นปล้องๆ
มีปากแบบดูดเลีย มีตารวม 1 คู่ และมีตาเดี่ยวอยู่อีก 3 ตา
มีหนวดประมาณ 10 ปล้องขึ้นไป
มีปีก 2 คู่  ปีกคู่หลังเล็กกว่าปีกคู่หน้า  ขาคู่หลังออกแบบให้เก็บเกสรดอกไม้
มีเอวคอดกิ่ว (แต่กิ่ว ไม่สู้เอวมดตะนอย)  มีเหล็กในเช่นเดียวกับผึ้งทั่วไป
ผึ้งเป็นสัตว์แบ่งชั้นวรรณะ (คล้ายสังคมมนุษย์ที่แบ่งชนชั้น )
1.ผึ้งนางพญา ( ผึ้งเพศเมีย)
2.ผึ้งงาน
3.ผึ้งเพศผู้




การแบ่งวรรณะภายในรังของผึ้ง แบ่งตามบทบาทหน้าที่
นางพญาคือสุดยอดนักวิทยาศาสตร์
ที่ตัดแต่งพันธุกรรมประชากร กำหนดจำนวนของผึ้งแต่ละชนิดในรัง
ตามสภาวะที่ผันแปร เพื่อความอยู่รอดของอาณาจักร
ไม่ได้ดัดแปรงตามผลประโยชน์ส่วนตน ผึ้งงานแต่ละตัวมีความเสียสละเป็นล้นพ้น
ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ และผลประโยชน์ส่วนรวม

จำนวนประชากรของรัง อยู่ที่ 6,000 - 7,000 ตัว



วงจรชีวิต
เผิ่งโกน(ผึ้งโพรง)  มีการเจริญเติบโตแบบ “ถอดรูปสมบูรณ์แบบ”
ระยะการเจริญเติบโต มี 4 ระยะได้แก่
ระยะไข่ ระยะหนอน ระยะดักแด้ และ ระยะโตเต็มวัย
มีช่วงเวลาในการเติบโตแต่ละวรรณะ ตามตารางด้านล่าง





ถิ่นที่อยู่อาศัย
ชอบที่อยู่ในสภาพที่เป็นปาโปร่ง มีความชื้นดี มีพืชที่ออกดอก
และออกผลปริมาณมาก ไม่ว่าจะเป็นพืชท้องถิ่น หรือผลไม้ที่ชาวสวนปลูก
ผึ้งประเภทนี้ชอบดอกของต้นไม้และดอกหญ้า
จึงทำให้เป็นแมลงที่ไวต่อสารเคมีในสภาพแวดล้อม
การทำรังนั้นอาศัยโพรงไม้ หรือโพรงในต้นไม้ในป่า จึงได้ชื่อว่า”เผิ่งโกน”
การแยกรัง หรือย้ายรัง ของผึ้งชนิดนี้ เกิดขึ้นบ่อยกว่าผึ้งชนิดอื่น
เหตุผลในการแยกรังทิ้งรัง คือ มีศัตรูรุกราน อาหารขาดแคลน
จำนวนประชากร เหมาะสมเป็นต้น

สภาพที่เหมาะในการทำรังของเขานั้น คือ
มีต้นไม้ยืนต้นที่ให้ดอกผล มีความชุ่มชื่น
อยู่ใกล้แหล่งน้ำ โพรงของไม้ยืนต้นจำเป็นมากสำหรับแมลงชนิดนี้


ภาพการอูดผึ่้งโกน หรือ เผิ่งโกน ของชาวบ้าน จาก สหายพี่ภูเพียง ฯ

บทบาทและประโยชน์ตามธรรมชาติ
เผิ่งโกน(ผึ้งโพรง) คือแมลงที่มีประโยชน์ต่อโลก ช่วยในการผสมเกสรต้นไม้ให้ติดผล
ให้ต้นไม้ได้ผลดี ขยายพันธุ์ได้บริบูรณ์ และยังเป็นอาหารของสัตว์ต่างๆในป่า
สร้างประโยชน์ให้แก่ มวลมหาประชาชนโดยไม่ต้องเลือกตั้ง
น้ำผึ้งจากผึ้งโพรงมีรสหวานหอม มีประโยชน์มากมาย

เกษตรไทยได้เจริญรุดหน้า ดัดแปลงธรรมชาติด้วยภูมิปัญญา
สามารถเลี้ยงผึ้งโพรงในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม สร้างกล่องให้ผึ้ง
ทำรัง ในป่า ในสวน สร้างรายได้ให้แก่ชุมชนเลี้ยงชีพได้


บทบาทหน้าที่ของชาวเราคือการเข้าใจธรรมชาติและความเกี่ยวข้อง
โยงใยกันเป็นเป็นระบบนิเวศน์ และหยิบเอาความเข้าใจนั้น
มาประยุกต์ดัดแปลงให้ดำรงอยู่ร่วมกัน

สิ่งสำคัญคือป่าโคก และพันธุ์ไม้ยืนต้นท้องถิ่น
หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ เผิ่งโกนก็อันตธานหายไปเช่นกัน




 
 
สาธุการบทความนี้ : 98 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  01 ส.ค. 2557 เวลา 10:30:42  
      offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  ป้าหน่อย    คห.ที่306)  
  เซียน

ภูมิลำเนา : อุบลราชธานี
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 05 ธ.ค. 2552
รวมโพสต์ : 2,168
ให้สาธุการ : 3,410
รับสาธุการ : 3,592,890
รวม: 3,596,300 สาธุการ

 
เก็บน้ำหวานหน้าแล้ง มาแช่กล้วยน้ำว้า
ยาชูกำลังได๋ กะบ่อมีท้อ เด้อ อาวเอย

 
 
สาธุการบทความนี้ : 0 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  14 ส.ค. 2557 เวลา 07:54:54  
      offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  อีเกียแดง {แห่งรัตติกาล}    คห.ที่307)  
  อนุเซียนผู้อมตะ

ภูมิลำเนา : บุรีรัมย์ @ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 07 เม.ย. 2552
รวมโพสต์ : 5,431
ให้สาธุการ : 4,145
รับสาธุการ : 8,858,650
รวม: 8,862,795 สาธุการ

 
คุณป้าหน่อย:
เก็บน้ำหวานหน้าแล้ง มาแช่กล้วยน้ำว้า
ยาชูกำลังได๋ กะบ่อมีท้อ เด้อ อาวเอย


มันสิบ่ห่าวด่องๆติครับป้าหน่อย

 
 
สาธุการบทความนี้ : 103 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  21 ส.ค. 2557 เวลา 05:42:47  
    MySite  offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  บ่าวหน่อ    คห.ที่308)  
  อภิมหาเซียน

ภูมิลำเนา : ร้อยเอ็ด
สมาชิกภาพ : สมาชิกชมรมฯ
เข้าร่วม : 03 มี.ค. 2550
รวมโพสต์ : 4,188
ให้สาธุการ : 180
รับสาธุการ : 5,007,180
รวม: 5,007,360 สาธุการ

 
คุณอีเกียแดง {แห่งรัตติกาล}:
คุณป้าหน่อย:
เก็บน้ำหวานหน้าแล้ง มาแช่กล้วยน้ำว้า
ยาชูกำลังได๋ กะบ่อมีท้อ เด้อ อาวเอย


มันสิบ่ห่าวด่องๆติครับป้าหน่อย


อยากห่าวโด่งๆคือกันติทิดรุท

 
 
สาธุการบทความนี้ : 168 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  22 ส.ค. 2557 เวลา 17:57:36  
  www    offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  อีเกียแดง {แห่งรัตติกาล}    คห.ที่309)  
  อนุเซียนผู้อมตะ

ภูมิลำเนา : บุรีรัมย์ @ขอนแก่น
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 07 เม.ย. 2552
รวมโพสต์ : 5,431
ให้สาธุการ : 4,145
รับสาธุการ : 8,858,650
รวม: 8,862,795 สาธุการ

 
คุณบ่าวหน่อ:


อยากห่าวโด่งๆคือกันติทิดรุท


คันว่าห่าวแล้วมันหม่วนกะพอห่าวอยู่เด้ผมหว่า  มาห่าวนำกันติหล่ะเฮา

 
 
สาธุการบทความนี้ : 160 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  22 ส.ค. 2557 เวลา 20:20:45  
    MySite  offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  จารย์เขียว    คห.ที่310)  
  ศิษย์น้อง

ภูมิลำเนา : สกลนคร
สมาชิกภาพ : สมาชิกทั่วไป
เข้าร่วม : 08 ก.ย. 2558
รวมโพสต์ : 30
ให้สาธุการ : 15
รับสาธุการ : 6,730
รวม: 6,745 สาธุการ

 
กุดจี่เบ้า เคยก่นตอนเด็กน้อยครับ ลึกโพด กองก้นจูดกูด กว่าจะได้

 
 
สาธุการบทความนี้ : 0 ครั้ง
ให้สาธุการบทความนี้
 
 
  06 ก.พ. 2559 เวลา 11:32:38  
  ภาษาอีสาน ตลาดเซฟวัน อาหารอีสาน www  วัดถ้ำผาแด่น ลาบเนื้อ แกงขี้เหล็ก MySite  offline ติดต่อหลังเวที ติดต่อโดยเมล์ ตอบอ้างอิง  
 
  ปราร้านอกไห   ตอบเต็มรูปแบบ || Quick Reply  
  หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31

  Quick Reply  
       
  เรื่อง:   
 
รายละเอียด*: 

ใช้ html ได้ 
(เฉพาะที่กำหนดให้) 

ใช้ bbcode ได้  
ใช้ space bar ได้  
(เฉพาะรายละเอียด) 



โดยคุณ*:
อีเมล์:

คุณต้องสมัครสมาชิก
และล็อกอินเข้าระบบ
จึงจะโพสต์ได้ครับ

   
 
     กฏกติกา มารยาท
 1. ขอความกรุณา ไม่โพสต์ข้อความประกาศโฆษณาขายของ หรือชักนำในเชิงธุรกิจ
 2. ขอความกรุณา ไม่โพสต์ข้อความหรือรูปภาพที่ขัดแย้งต่อศีลธรรมอันดี หรือนำไปสู่การทะเลาะวิวาท
 3. ขอความกรุณาไม่โพสต์ข้อความหรือรูปภาพที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงบุคคลอื่น หรือหมิ่นสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์
 4. การคัดลอกบทความของบุคคลอื่นมาโพสต์ กรุณาอ้างอิงที่มา เพื่อเป็นการให้เกีียรติ และเคารพในภูมิปัญญาของเจ้าของบทความ

 
       
   

Creative Commons License
สารานุกรม แมงไม้ ใน อีสาน --- วิถีชีวิตชาวอีสาน (ปลาร้านอกไห --- อีสานจุฬาฯ)